کشف ابرنواختر نوع دوم در زمان کودکی جهان
لینک وبسایت: اخترشناسان با استفاده از تلسکوپ جیمز وب یکی از دوردست ترین ستاره های در حال انفجار تایید شده را شناسایی نمودند.
به گزارش لینک وبسایت به نقل از فیز، این ابرنواختر که SN ۲۰۲۳aeaf نام دارد در چنان فاصله دوری رصد شده که نور برای رسیدن به آن۱۱.۷میلیارد سال در مسافرت بوده است.
انفجار ستاره ها بشکل ابرنواختر را می توان به عنوان نشانه هایی برای ردیابی فرآیند تشکیل ستاره و دستاوردهای فیزیکی این رویدادها بر ابرهای گازی اطراف درنظر داشت. این انفجارها محیط را تغییر شکل می دهند و زمینه را برای نسل آینده ستاره هایی که تشکیل می شوند، فراهم می کنند.
نرخ وقوع این موارد به صورت مستقیم در رابطه با تشکیل ستارگان در سرار تاریخچه کیهان به اخترشناسان اطلاعاتی می دهد.
اما حدودا هرآنچه اخترشناسان در رابطه با این انفجارها می دانند در واقع از رفتار محیط آنها به دست آمده است. از آنجائیکه جهان اولیه سطح فلز بسیار اندکی داشت، یک سوال حقیقی در رابطه با این که آیا انفجارهای مذکور در سالهای اولیه تشکیل جهان رفتار متفاوتی داشتند یا خیر، به وجود می آورد. آزمایش این موارد نیازمند یافتن و مطالعه کردن ابرنواخترهای دوردست است که بسیار کمتر هستند و بدین سبب با دشواری می توان آنرا ردیابی کرد.
اکنون با اتکا به حساسیت خارق العاده تلسکوپ فضایی جیمز وب و از راه پیمایش های تصویربرداری عمیق مانند JADES و COSMOS-Web نمونه های ثبت شده این نوع انفجارها بالا رفته است. اخترشناسان در پژوهش پیش رو از کشف یکی از این ابرنواخترها، با نام SN ۲۰۲۳aeaf، در پیمایش COSMOS-Web خبر می دهند.
تحلیل طیف سنجی، انتقال به سرخ آنرا با مقدار z = ۳.۱۹۵ تأیید کرده است. چنین مقداری نشان میدهد این انفجار در زمانی روی داده که سن جهان تنها حدود ۲ میلیارد سال بوده است.
والری آپاریسیو از انستیتو نجوم دانشگاه هاوایی و همکارانش در این پژوهش انفجار مذکور را تحلیل کردند تا دسته ای که در آن جای می گیرد و خصوصیت های کهکشان میزبان آنرا تعیین کنند. آنها با مقایسه دقیق الگوهای درخشندگی در گذر زمان به نام «منحنی نور» و تکامل رنگ با بهره گیری از جمعیت شبیه سازی شده ابرنواخترها، جسم آسمانی مورد نظر را یک ابرنواختر نوع ۲ شناسایی نمودند. این نوع انفجار زمانی رخ می دهد که ستاره عظیم سوخت هسته ای خویش را مصرف می کند و هسته آهنی آن تحت فشار گرانش خودش نابود می شود. این طیف با خطوط نیتروژن مشخص می شود چونکه ستاره هنگام مرگ همچنان پوشش بیرونی غنی از هیدروژن خویش را حفظ نموده است. این گروه پژوهشی دریافت که احتمال صحت این طبقه بندی ۹۷.۲ درصد است.
آنها همینطور طیف کهکشان میزبان ابرنواختر را بررسی کردند و متوجه شدند که یک کهکشان کوتوله جوان است که به صورت فعال ستاره در آن تشکیل می شود و نسبت عناصر سنگین آن پایین است.
محققان با بهره گیری از نرم افزار شبیه سازی تخصصی به نام STELLA، انفجار را مدل سازی کردند و دریافتند در اوایل، ابرنواختر به صورت غیرمعمولی داغ و آبی بود. این امر را می توان به بهترین وجه با برخورد موج انفجار آن به پوسته فشرده ای از گاز که ستاره کمی پیش از مرگش از خود ساطع کرده بود، توضیح داد.
آنها باور دارند هرچند داده ها محدود هستند، اما بیشترین تطابق را با یک ستاره پیش ساز دارند که حدودا ۱۲ برابر جرم خورشید است و توسط حدود نصف جرم خورشید از مواد پیرامون ستاره احاطه شده است. از آنجائیکه آنها تنها چند مشاهده در طی زمان داشتند، محققان نتوانستند خواص دقیق ستاره درحال انفجار را با دقت زیادی مشخص کنند. این کشف به نمونه کوچک اما رو به رشد ابرنواخترهایی که فراتر از انتقال به سرخ ۳ یافت شده اند، افزوده می شود.
منبع: linkwebsite.ir
این پست لینک وبسایت را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب